Categorie: ouder worden

Think before you ink…. Lin wil (nog) een tatoeage!

Een jaar of 15 geleden heb ik een tatoeage op m’n enkel laten zetten. Ik wilde heel graag een tattoo die iets met onze dochter te maken had, maar ik wilde geen naam of ander herkenbaar iets. Uiteindelijk is het het Chinese teken geworden voor ‘het leven schenken’ en ik ben er nog steeds heel blij mee. Er wordt gezegd dat als je eenmaal aan een tatoeage begint, je er niet meer mee ophoudt. Dat valt bij mij wel mee, maar ik zou toch heel graag nog eentje willen…. (meer…)

De ouderdom komt met gebreken…

Tja, leuker kan ik het niet maken… Soms kom je op zo’n punt, dat je moet accepteren dat je gewoon geen 23 meer bent. Het doet pijn, helemaal omdat je je op zo’n moment realiseert dat dit één van de vele dingen is die je de komende jaren zult moeten accepteren…. Kortom, ik ben aan de leesbril!

Ik weet nog heel goed dat ik een jaar of 5 geleden (ik was toen 40) bij de opticien ben geweest om m’n ogen te laten nakijken. Op dat moment had ik al een paar weken een zeurderige hoofdpijn, die later uit m’n nek bleek te komen en waar de chiropractor me vanaf geholpen heeft. Omdat ik dacht dat het misschien met m’n zicht te maken had, heb ik aangeklopt bij de opticien, waar ook man- en dochterlief al jaren vaste klant zijn.

Gelukkig was er op dat moment niets geks met m’n ogen aan de hand, de afwijkingen voor zowel veraf als dichtbij waren minimaal. Wel gaf de opticien aan, dat de meeste vrouwen rond hun 43e problemen krijgen met lezen, maar daar was ik volgens mezelf de uitzondering op.
Niet veel later merkte ik toch wel dat het focussen op tekst op papier, als ik net op m’n beeldscherm had gekeken, wat lastig werd, maar hé, ‘dat komt vast omdat ik het afgelopen weekend niet zoveel geslapen heb’ of zoiets…

Afgelopen maand moest dochterlief voor lenzencontrole naar de opticien; ik heb toen ook voor mezelf nog maar eens een afspraak gemaakt. Veraf is nog steeds geen probleem (gelukkig), maar dichtbij was er toch wel wat veranderd…. het ene oog mat +1.00 en het andere +0.75. Nog steeds geen wereldramp, maar het verklaarde wel waarom ik kleine lettertjes alleen nog kon lezen als ik onder een bouwlamp ging staan…

Dus ja, ook ik heb op bijna 45-jarige leeftijd een leesbril. Of nou ja, één… ik heb er zo her en der eentje gekocht, die dingen kosten maar een paar euro, dus nu ligt er eentje op m’n werk, op m’n nachtkastje, in de keuken en eentje in m’n handtas. Ook ik heb moeten accepteren dat de aftakeling is begonnen, maar gelukkig kun je met dit euvel 120 worden! En eerlijk is eerlijk, lezen met een leesbril blijkt een stuk minder vermoeiend te zijn dan zonder…

Liefs,
Lin ✿